شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4922

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل

میرزا یوسف‌خان اعتصامی آشتیانی

میرزا حسن‌خان بدیع     

میرزا آقا تبریزی

جهان و هرچه در او، جز به کام خویش ندیدم- هاتف اصفهانی

سراغ دام توام بود هر کجا که دویدم- نشاط اصفهانی

سراغ دام توام بود هر کجا که دویدم- هاتف اصفهانی

جهان و هرچه در او، جز به کام خویش ندیدم- نشاط اصفهانی

ملک‌الشعرای بهار

ایرج میرزا

سیداشرف‌الدین گیلانی

ادیب‌الممالک فراهانی

ادبیات پایداری

ادبیات بیداری

ادبیات انقلابی

ادبیات بازگشت