شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 14595

شنوده پند و شو آزاد از رنج/ که این ده پند باشد به ز صد گنج

قصۀ موش و گربۀ مظلوم/ گوش کن همچو درّ غلتانا

جنون آوارۀ دیر و حرم عمری است می‌گردم/ مکاتیب نفس پر هرزه عنوان بود در دستم

تحفه الاحرار لقب دادمش /تحفه به احرار فرستادمش

دل به غمش بود شاد رفت غمش هم ز دل / غم چه کند در دلی کان همه سودا گرفت (شادی‌گرایی)

ای وعده تو چون سر زلفین تو نه راست / آن وعده‌های خوش که همی‌کرده‌ای کجاست (زمینی بودن معشوق)

عاقلان، نقطه پرگار وجودند ولی / عشق داند که در این دایره سرگردانند (ستایش عشق)

ز نسرین درآویختی عِقد لؤلؤ / ز گلبن درآویختی عِقد گوهر (واقع‌گرایی)