شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 15974

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد / وز دست اجل بسی جگرها خون شد

از تو به که نالم که دگر داور نیست / وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست

نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست/ آن‌چه سلطان ازل گفت بکن آن کردم

گر عاشق و میخواره به دوزخ باشند / فردا بینی بهشت همچون کف دست

گل جامه چاک کرده و نرگس فتاده مست / وز عندلیب در چمن افتاده غلغله

آن را که می و مطرب دلکش باشد / در موسم گل چرا مشوش باشد

منم از خوردن غم‌های تو شاد / چو زنبور عسل از خوردن گل

نیستم بلبل که هر ساعت سرایم بر گلی / اهل توحیدم گلی دارم در این گلزار و بس

چمن پیرا اگر چشمش بر آن سرو روان افتد / دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستان را

خورشید بر سرو روان دیگر ندیدم در جهان / وصفت نگنجد در میان نامت نیاید در قلم

گر برقعی فرو نگذاری بدین جمال / در شهر هر که کشته شود در ضمان توست

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت / با یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت

خدای‌راست مسلّم بزرگواری و لطف / که جرم بیند و نان برقرار می‌دارد

لعل تو زلال مشرب روح / چشم تو چراغ منظر دل

یکی درخت گل اندر میان خانه ماست / که سروهای چمن پیش قامتش پستند

از من غمزده دل می‌طلبد غمزه دوست / دوستان دلبر ما نرگس گویا دارد