شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9709

آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست/عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی 

گر خود از اصل بنگریم او را/آب و گل مادر و پدر باشد 

به شاخی چه باید در آویختن/ که نتوان از آن میوه‌ای ریختن

پرورده عشق شد سرشتم/جز عشق مباد سرنوشتم

تو قلب سپه را به آیین بدار / من اکنون پیاده کنم کارزار 

تهمتن چنین داد پاسخ که نام / چه پرسی کزین پس نبینی تو کام

هم اکنون تو را ای نبرده سوار / پیاده بیاموزمت کارزار 

بدو گفت رستم که تیر و کمان / ببین تا هم اکنون سر آری زمان

رسا و روشن  -  اِبا و امتناع

ضیاء و روشنایی  -  مسلوب و سلب‌شده

طنوره کشیدن  -  کوری خواندن برای کسی

مآثرو یادگارها  -  توازن قوا

عمرم گذشت و سختی جان را نگر که باز / در انتظار طلعت فردا نشسته‌ام

داد کن از همّت مردم بترس / نیم‌شب از بانگ تظلّم بترس

از حباب آموز همّت را که با صد احتیاج / خالی از دریا برون آرد سبوی خویش را

تو مرو گر برود جان و تن و هستی ما / کور شد دیده بدخواه ز همدستی ما

هر حدیثم گناه می‌شمرد / پس حدیث از گناه می‌گوید (مفعول)

دهان مار کند حرف تلخ گوش مرا / خوشا کسی که در این بزم پنبه در گوش است (نهاد)

دل مسکین مرا نیست در این‌جا قدری / زان که صد دل چو دل خسته من هست این‌ جا (مفعول)

تو که احوال دل سوختگان می‌دانی / مکن انکار کسی کز غم این کار بسوخت (صفت)