شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 19815

ای مرهم ریش و مونس جانم/ چندین به مفارقت مرنجانم

هر ساعتم اندرون بجوشد خون را/ دانم که چه درد می‌کشد مجنون را

ای سخت کمان سست پیمان/این بود وفای عهد اصحاب

ماه رویا! روی خوب از من متاب/ بی خطا کشتن چه می‌بینی صواب

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را / یا وقت بیداری غلط بوده است مرغ بام را

سعدی علم شد در جهان صوفی و عامی گو بدان / ما بت‌پرستی می‌کنیم آن‌گه چنین اصنام را

گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می‌دهی / جز سر نمی‌دانم نهادن عذر این اقدام را

دلبندم آن پیمان‌گسل منظور چشم آرام دل / نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را

هرچه زان تلخ‌تر بخواهی گفت: $U---U-U--U-$ 

پری‌روی از نظر غایب نگردد: $--U---U-U--U$ 

هلاک ما چنان مهمل گرفتند: $--U---U-U-U$ 

گر قدم بر چشم من خواهی نهاد: $-U---U-----$ 

$U-U-UU--U-U-U--$

$-U-U--UU-U-U--$

$-U-U---UU-U-U-$

$U-U-U--UU-U--UU-$

ز هر باد، چون گرد منما بلندی: 

دام در ره، نه هوی را تا نیفتادی به دام:

گر هست آتش ذرّه‌ای آن ذرّه دارد شعله‌ها:

یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی: