شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 870

قصه دردم همه عالم گرفت/ در که نگیرد نفس آشنا

بنده کند روی تو صد شاه را/ شاه کند خنده تو بنده را

کار تو داری صنما قدر تو باری صنما/ ما همه پا بسته تو شیر شکاری صنما

صبر قفا خورد و به راهی گریخت/ عقل بلا دید و به کنجی نشست

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را/ به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

ساقیا بده جامی زآن شراب روحانی/ تا دمی بیاسایم زین حجاب جسمانی

غمت در نهان‌‌خانه دل نشیند/ به نازی که لیلی به محمل نشیند

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می رود/ آن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌‌رود

عُم ری ست تا/ مَن دَر طَ لَب/ هَر رو ز گا/ می می زَ نَم

عُم ری ست/ تا مَن دَر طَ لَب/ هَر رو ز/ گا می می/ زَ نَم

عُم ری ست تا/ مَن دَر طَ/ لَب هَر رو/ ز گا می می زَ نَم

عُم ری ست / تا مَن دَر طَ/ لب هَر رو ز/ گا می می زَ نَم

عزیزا کاسه چشمم سرایت/ میان هر دو چشمم جای پایت

سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد/ به دست مرحمت یارم در امّیدواران زد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت/ مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را/ به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بدان بیبها ناسزاوار پوست

بپوشید سهراب خفتان رزم

که دل را به نامش خرد داد راه

حکایت میکند بتخانه چین