شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 20175

حسن اگر این است، ناصح همچو ما خواهد شدن / چوب تر، آخر به آتش آشنا خواهد شدن

ما به این در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم / از بد حادثه این‌جا به پناه آمده‌ایم

پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت / شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت

ز شراب لعل نوشین من رند بی‌نوا را / مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را

که خبر برد ز یار از من مبتلای غمگین / که لبش بریخت خونم به بهانه‌‌های رنگین

نه باری بدین‌سان به بار آمدی / که هر سال بارش دو بار آمدی

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ابلهی دید اشتری به چرا / گفت نقشت همه کژ است چرا؟

خویشتن را عارف و واله کُنی / خاک در چشم مروّت می‌زَنی

ناگهان تمثال گرگ هِشته‌ای / سر برآورد از فراز پُشته‌ای

گفت یک گوشه است آنِ باغبان / هست اینجا گرگ و او را پاسبان

گر میسّر کردن حق ره بُدی / هر جهود و گبر از او آگه بُدی

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هر که این آتش ندارد نیست باد

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلّی بسوزد پرم

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

تا چند عمر در هوس و آرزو رود / ای کاش این نفس که برآمد فرو رود