شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 16378

سیل دریادیده هرگز برنمی‌گردد به جوی /  نیست ممکن هر که مجنون شد دگر عاقل شود

آدم خاکی ز خامی دارد از می اجتناب /  کوزۀ گِل پخته چون گردد نمی‌ترسد از آب 

آخر این نالۀ سوزنده اثرها دارد /  شب تاریک فروزنده سحرها دارد

فزود آتش من آب را خبر ببرید /  اسیر می بَرَدم غم ز کافرم بخرید

شعر هندی شعری معنی‌گراست؛ نه صورت‌گرا و شاعران به معنی بیشتر توجّه دارند تا به زبان.

نثر این دوره از دیدگاه ادبی ارزش چندانی ندارد؛ زبان عامیانه است و اگر بخواهند ادبی بنویسند، تصنّعی و با تکلف می‌نویسند.

کتاب‌ شرفنامه بدلیسی و کتب داراشکوه به شیوه نثر ساده به‌ترتیب در هند و عثمانی در این دوره نوشته شده‌اند.

در سبک هندی به‌دلیل کم‌توجّهی شاعران کوچه و بازار به آرایه‌های ادبی، به بدیع و بیان جز به صورت طبیعی و تصادفی توجّه نمی‌شود.

مرهم داغ من تشنه‌جگر زخم بود/ بخیه زخم من بی‌سر و سامان داغ است

گر دهی تاج و گر تیغ زنی بر گردن/ سر سر توست که در قید گریبان من است

نزاکت آشنای دل ندارد چاره از حیرت/ مگر آیینه دریابد زبان همدم شبنم

مانع عمر سبک‌سیر نگردد پیری/ سیل را سایه پل باز ندارد ز شتاب