شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - درس پنجم: بیداد ظالمان | آزمون شماره 19112

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را               دزد دانا می‌کُشد اول چراغ خانه را

سینه گو شعله آتشکده فارس بکُش        دیده گو آب رخ دجله‌ی بغداد ببر

یا رب مگیرش ارچه دل چون کبوترم      افکند و کُشت و عزت صید حرم نداشت

تو برخیز، که اصلاح چراغ می‌کنم و چراغ را در اصطلاح کردن بکش.

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان/ چو علی که می تواند که به سر برد وفا را
 

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجایب/ که علم کند به عالم شهدای کربلا را
 

 به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من/ چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا
 

گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی/ روا بود که ملامت کنی زلیخا را