شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 22956

رفعت منبر من گر به یقین نشناسید

برگ‌ها را ز چهره شویم گرد

تا گرم جست‌وخیز شدم نوبت شتاست

بنفشه مژده‌ی نوروز می‌دهد ما را

نوشدارو، همین، شانه

پرواز، پیمان، خانه‌دار

ناوگان، بینابین، چهارراه 

هندوانه، پیچک، بهره

سر بنهم من که مرا سر خوش است / راه تو پیما که سرت ناخوش است

 من که با مویی به قوّت برنیایم ای عجب / با یکی افتاده‌ام کاو بگسلد زنجیر را

 جسم مرا خاک کنی، خاک مرا پاک کنی / باز مرا نقش کنی ماه عذاری صنما

چو از حیرت گذر یابد صفات آن را که دریابد / خمش که بس شکسته شد عبارت ها و عبرت ها

صبوحی را سگ دربان خود خواند آن پری از مهر: صَ / بو / حی / را / سَ / گِ / در / با / نِ / خُد / خان / دان / پَ / ری / از / مهر

دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست: دل / تن / گَ / مو / با / هیچ / کَ / سَم / مِی / لِ‌ / سُ / خَن / نیست

تو را با غیر می‌بینم صدایم در نمی‌آید: تُ / را / با / غیر / می / بی / نم / صِ / دا / یم / در / نِ‌/ می / آ / ید

بوی گیسویی مرا دیوانه کرد: بو / یِ / گی / سو / یی / مَ / را / دی / وا / نِ / کرد