شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20941

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده اما شعله نارنجی خورشید، نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزار بار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

شب به حیاط می‌خزد. همه‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

خواست زان قتل عام، قرب خدای / وای از این قربۀ‌الی‌الله وای (قرب: نزدیکی)

به گرد کوی تو هر عاشقی که کشته شود / شهید عشق بود، خون‌بهاش بر کس نیست

زنده است آن که در ره تو می‌شود شهید / مرده است آن که بهر تو بسمل نمی‌شود (بسمل‌شدن: قربانی‌شدن)

ماه‌ها باید که تا یک پنبه‌دانه ز آب و خاک / شاهدی را حلّه گردد یا شهیدی را کفن (حلّه: جامه‌ی نو)

ستایش نبرد آن که بیداد بود / به گنج و به تخت مهی شاد بود
گسسته شود در جهان کام اوی / نخواند به گیتی کسی نام اوی

توانگرا دل درویش خود به‌دست‌آور / که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر / که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

نامرادی و مراد این جهان / تا بجنبی بگذرد در یک زمان
چون جهان می‌بگذرد بگذر تو نیز / ترک او گیر و بدو منگر تو نیز

که دست در خم می زد که خون ما جوشید / که برفروخت که در چشم ما حیا جوشید
ترانه‌ای که چمن را به خون گرم گرفت / که ناگذشته بر او سینه صبا جوشید