شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 13677

ای که زلف سیهت بر گل روی آشفته است / ز آتش روی تو آب گل سوری رفته است

دل گم گشته که بر خاک درت می‌جستم / گوییا زلف تو دارد که بسی آشفته است

احتیاجت به چمن نیست که بر سرو قدت / گل دمیدست و همه ساله بهار اشکفته است

چون توانم که ز کویت به ملامت بروم / کآب چشم آمده و دامن من بگرفته است

نهنگ صبح لب بگشود و دزدیدند سر، پیشش / هزاران سیم‌گون‌ماهی در این سیماب‌گون دریا

سحر از کوه خاور تیغ اسکندر چو شد پیدا / عیان شد رشحه خون از شکاف جوشن دارا

بارها گفتم که پیکانش ز دل بیرون کشم / جهدها کردم ولی برنامد این از دل مرا

هست چو خورشید و ماه طلعت دستور شاه / طلعت تو مشتری است در بر خورشید و ماه

بیش احتمال سنگ جفا خوردنم نماند/ کز رقّت اندرون ضعیفم چو جام شد

بیارای خوان و بپیمای جام / ز تیمار گیتی مبر هیچ نام

ای که پندم دهی از عشق و ملامت گویی / تو نبودی که من این جام محبت خوردم

نظامی جام وصل آن‌گه کنی نوش/ که بر یادش کنی خود را فراموش