شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17940

به موج آویز و از ساحل بپرهیز / همه دریاست ما را آشیانه

وصل جانانت آرزوست حزین / برو از خود که یار می‌آید

قطره‌ی دانش که بخشیدی ز پیش / متصل گردان به دریاهای خویش

آشیان من بیچاره اگر سوخت چه باک / فکر ویران شدن خانه‌ی صیاد کنید

در این بت‌خانه تا صورت‌پرستی / نشان از عالم معنا نیابی

چون تو اندر خزان به باغ آیی / آن خزان باغ را بهار شود

بسی صورت بگردیده‌است عالم / وزین صورت بگردد عاقبت هم

هرگز خزان بهار شود این مجو محال / حاشا بهار همچو خزان زشت‌خوی نیست

بر خوشه‌چینیم فلک سفله گر گماشت / عیبش مکن که حاصل و خرمن نداشتم

دانی ز من برای چه دامن گرفت دهر؟ / من جز سرشک گرم به دامن نداشتم

پیر شکسته را نفرستند بهر کار / من برگ و سازِ خانه‌نشستن نداشتم

هرگز مرا ز داشتنِ خلق رشک نیست / زان قبطه می‌خورم که چرا من نداشتم

ز هر دوده کانگیخت او دود زود / دگر ناید از کاخ آن دوده دود

همه دوده با وی به تاب اندرند / ز دیده به خون و به آب اندرند

رفت چون دود و دود حسرت او / کم نشد زین بزرگ دوده هنوز

قلم که دعوی وَصافی جمال تو کرد / رُخش به دوده‌ی وحشت همیشه اندوده است

چو بر زین بپیچید گردآفرید / یکی تیغ تیز از میان برکشید

فلک در شگفتی ز عزم شماست  / ملک، آفرین‌گوی رزم شماست

بپوشید درع سواران جنگ / نبود اندر آن کار جای درنگ

در باره بگشاد گردآفرید / تنِ خسته و بسته بر دژ کشید