شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 11614

هر کو نصیحت می‌‌کند در روزگار حسن او/ دیوانگان عشق را دیگر به سودا می‌‌برد

یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا/ یار تویی غار تویی خواجه نگه دار مرا

من خمشم خسته گلو عارف گوینده بگو/ زآنکه تو داوود دمی من چو کهم رفته ز جا

دیده‌ی سیر است مرا جان دلیر است مرا/ زهره‌ی شیر است مرا زُهره‌ی تابنده شدم

جهان را بدیدم وفایی ندارد / جهان در جهان آشنایی ندارد

دلم را داغ عشقی بر جبین نه / زبانم را بیانی آتشین ده

به دنبال محمل چنان زار گریم / که از گریه‌ام ناقه در گل نشیند

ز صورت پرستیدنت می‌هراسم / که تا زنده‌ای ره به معنی ندانی

راندم چو از مهرت سخن، گفتی بسوز و دَم مزن / دیگر بگو از جان من، جانا چه می‌خواهی؟ بگو                                  

چون بخت نیک‌انجام را با ما به کلّی صلح شد / بگذار تا جان می‌دهد بدگوی بدفرجام را

راست چو دیوانه شوم بند مرا برگسلی / باز چو هشیار شوم سلسله درهم فگنی        

جایی که سرو بوستان با پای چوبین می‌چمد / ما نیز در رقص آوریم آن سرو سیم‌اندام را

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکیّ و خدایی / نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

عمر گویندم که ضایع می‌کنی با خوبرویان / وان که منظوری ندارد عمر، ضایع می‌گذارد

گفتم ای مه توبه کردم توبه‌ها را رد مکن / گفت بس راه است پیشت تا ببینی توبه را

مگر این دم سر آن زلف پریشان شده است / که چنین مشک تتاری عبرافشان شده است

اگر گل را نظر بودی چو نرگس تا جهان بیند     ز شرم رنگ رخسارش چو نیلوفر در آبستی

بسازم خنجری نیشش ز پولاد                                       زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

درد ما را نیست درمان الغیاث                                    هجر ما را نیست پایان الغیاث

دم از سیر این دیر دیرینه زن                                  صلایی به شاهان پیشینه ‌زن