شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 21313

ادبیات فارسی دری به مفهوم واقعی خود تقریبا همزمان با دولت طاهریان پدید آمد

دری، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود

منطقۀ رواج آن نخست در مشرق و شمال شرقی ایران بود

زبان درباری اشکانیان زبان محاوره و مکاتبۀ مقامات دولتی بوده است

الف ، پ

ب،پ

الف ، ت

ت، ث

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان رایج بود. آثار برجای مانده این زبان به خط میخی است.

زبان پارتی در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

شاخه شمالی از گروه غربی فارسی میانه را پهلوانیک می‌گویند.

منظومه‌هایی چون یادگار زریران و درخت آسوریک اصلی پهلوی دارند.

پس از سقوط ساسانیان، فعالیت‌های علمی و ادبی متوقف شد.

پس از صفاریان، حکومت‌های دیگری چون آل‌بویه و طاهریان شکل گرفتند.

یعقوب لیث صفاری علی‌رغم آشنایی با زبان عربی، اجازه ورود آن به دستگاه حکومت را نداد.

رسمیت یافتن زبان فارسی در حکومت‌های کوچک این دوره، مجال رشد آن را در فضای ادبی و علمی فراهم آورد.

کتاب شاهنامۀ ابومنصوری حدود سال 446 قمری، به دست عدّه‌ای از دانشوران خراسان، نوشته شد. موضوع این کتاب، تاریخ گذشتۀ ایران است؛ امروزه فقط چند صفحه‌ای از متن اصلی آن باقی مانده است.

ابوعلی بلعمی به دستور منصور بن نوح سامانی، مأموریت یافت که تاریخ مفصّلی را که محمّدبن جریر طبری آن را تحت عنوان «تاریخ الرُّسل و الملوک» به زبان عربی نوشته بود، به فارسی برگرداند.

اصل کتاب تفسیر طبری را «محمّدبن جریرطبری» به زبان فارسی نوشته است؛ امّا جمعی از دانشمندان آن زمان، این کتاب را به عربی برگرداندند.

بلعمی هم زمان با ترجمۀ کتاب «تاریخ الرُّسل و الملوک»، اطّلاعات دیگری راجع به تاریخ اسلام به دست آورد و بر آن افزود و با حذف مطالبی از اصل تاریخ طبری، آن را به صورت تألیفی مستقل درآورد که به «تاریخ بلعمی» شهرت یافته است.