شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 30336

مشو تا توانی ز رحمت بری / که رحمت برندت چو رحمت بری

روز وصل دوستداران یاد باد / یاد باد آن روزگاران یاد باد

دمی رفت و یاد آمدش روی دوست / دگر خیمه زد بر سر کوی دوست

گدا را چو حاصل شود نان شام / چنان خوش بخسبد که سلطان شام

هرچه خواهندت بده مندیش از آن / داد یزدان را تو بیش از بیش دان

گر در آبی نخل یا عرجون نمود / جز ز عکس نخله‌ی بیرون نبود

نیست آسان مرگ بر جان خران / که ندارند آب جان جاودان

تا کنونش فضل بی‌روزی نداشت / گرچه گه‌گه بر تنش جوعی گماشت

هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کو / ذکرش همه این است که گم گشته دلم کو

در رحم پیدا نباشد هند و ترک / چونک زاید بیندش زار و سترگ

همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو / چو مرا یافته‌ای صحبت هر خام مجو

گفت بشنو گر نباشم جای لطف / سر نهادم پیش اژدرهای عنف

با خار بودی هم‌نشین چون عقل با جایی قرین / بر آسمان رو از زمین منزل به منزل تا لقا

دُرج عطا شد پدید غُره دریا رسید / صبح سعادت دمید صبح چه نور خداست

هر دم به خاکی منزلم هر دم غباری حاصلم / ای خاک بر فرق دلم آخر غبار کیست این؟

جان را چه سود گر دل از این باغ شد جدا؟ / بلبل بنال گر گل از این خار شد جدا