شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 16646

بکن آن‌جا مناجاتت بگو اسرار و حاجاتت / سلیمان خود همی‌داند زبان جمله مرغان را

آن قامت است؟ نی به حقیقت قیامت است / زیرا که رستخیز من اندر قیام اوست

حدیث عشق از آن بطّال منیوش / که در سختی کند یاری فراموش

خاکت در استخوان رود ای نفس شوخ‌چشم / مانند سرمه دان که در او توتیا رود

ضعف و انحطاط، این دوره را فرا گرفت.

در کتاب‌های مصنوع و متکلّف بیشتر به ظاهرسازی و تصنع پرداختند.

به علّت نبودن استادان بزرگ و از بین رفتن مراکز علمی، تحقیق و تتبّع در بین علما و ادیبان تضعیف شد.

مدّعیان عرفان هم که به اقتضای زمانه با مغولان کنار آمده بودند، اندک‌اندک اصالت خود را از دست دادند.

برخیز تا یک‌سو نهیم این دلق ازرق‌فام را / بر باد قلّاشی دهیم این شرک تقوا نام را

ای که از دفتر عقل آیت عشق آموزی / ترسم این نکته به تحقیق ندانی دانست

دل ز خرد گشت پر ز نور مرا / سر ز خرد گشت بی‌خمار مرا

سایه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد / ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

نثر فنّی در قرن هفتم کم‌کم ضعیف می‌شود و در قرن هشتم با سیطره تیموریان بر ایران از میان می‌رود.

تاریخ‌نویسی در این دوره (قرن هفتم و هشتم) با نثر پیچیده رواج یافت.

ورود لغات قبایل مختلف ترک و مغول به زبان فارسی از دیگر ویژگی‌های نثر این دوره است.

در ساخت دستوری جملات نثر در این دوره سستی و ضعف به‌وجود آمد.