شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 25850

شاهد که با رفیقان آید به جفاکردن آمده است به حکم آنکه از غیرت و مضادت خالی نباشد.

جور فراوان بردی و تحمّل بی‌کران کردی.

جوانی خردمند از فنون فضایل حظّ وافر داشت و طبعی نافر.

طایفه‌ای دزدان عرب بر سر کوهی نشسته بودند و منفذ کاروان بسته.

هر که بر زیردستان نبخشاید به جور زبردستان گرفتار آید.

مراد از نزول قرآن تحصیل سیرت خوب است نه ترتیل سورت مکتوب.

پادشه باید که تا به حدّی خشم بر دشمنان نراند که دوستان را اعتماد نماند.

نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند.

آن‌گه که تو دیدی غم نانی داشتم و امروز تشویش جهانی.

سر در بیابان قدس نهادم و با حیوانات اُنس گرفتم.

مشک آن است که خود ببوید نه آن که عطار بگوید.

درویشی در آتش فقر و فاقه می‌سوخت و رقعه بر رقعه می‌دوخت.

خطیبی کریه‌الصوت خود را خوش‌آواز پنداشتی و فریاد بیهده برداشتی.

دون است و بی‌سپاس و سفله و ناحق‌شناس که به ‌اندک تغیّر حال از مخدومِ قدیم برگردد و حقوق نعمتِ سال‌ها درنوردد.  

رفیق این سخن بشنید و بهم برآمد و سخن‌های رنجش‌آمیز گفتن گرفت: کین چه عقل و کفایت است و فهم و درایت؟

نشنیده‌ای که گویند: «خانۀ دوستان بروب و درِ دشمنان مکوب.»