شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10483

زمانه گرچه بسی بر سرم سپاس نهاد / کمند زلف تو باري دگر به دستم داد

جهان بر آب نهاده ست و زندگی بر باد / غلام همّت آنم که دل بر او ننهاد

دلم که چون سر زلف تو می رود بر باد / به دام عشق درافتاد و هرچه بادا باد

گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن/ که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد

در راه عشق وطن از سر و جان خواسته‌ایم/تا در این ره چه کند همت مردانۀ ما

به خوناب شفق در دامن شام/به خون آلوده ایران کهن دید

ولی چندان که برگ از شاخه می‌ریخت/دو چندان می‌شکفت و برگ می‌کرد

به آتش‌های ترک و خون تازیک/ز رود سند تا جیحون نشیند

بهار آمد و گلزار نور باران شد / چمن ز عشق رخ یار لاله افشان شد

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر / وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد / چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

زین پیش دلاورا کسی چون تو شگفت / حیثیت مرگ را به بازی نگرفت

گرچه شده‌ام چو مویش از غم / یک موی نخواهم از سرش کم

من قوت ز عشق می‌پذیرم / گر میرد عشق، من بمیرم

عشقی که چنین به جای خود باد / چندان که بود یکی به صد باد

گرچه ز غمش چو شمع سوزم / هم بی‌غم او مباد روزم