شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 11444

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود/ تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوۀ شهرآشوبی/ جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

گرچه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم/ که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌دل/ در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

خوش‌تر از دانه اشکم گهری پیدا نیست / حیف و صد حیف که اهل نظری پیدا نیست

پاکبازی رسم عشاق است و باید از نخست / در قمار عشق دین و مال و جان را باختن

این دهر دونده به یکی مرکب ماند / کز کار نیاساید هرچند دوانیش

تهی‌دست باهیبت و بانگ و فام / زن زشت‌روی نکو چادر است

خم زلف تو دام کفر و دین است / ز کارستان او یک شمه این است

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم؛ ولی / گوش کشیده است؛ از آن گوش به من نمی‌کند

گر عاشق و میخواره به دوزخ باشند / فردا بین بهشت همچون کف دست

چون لاله به نوروز قدح گیر به دست / با لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست

آن پرشکسته مرغ اسیرم که فصل گل / صیاد غم فکند به کنج قفس مرا

بودم هوس که کشته شوم زیر تیغ دوست / دردا که او نکشت و کُشد این هوس مرا

آتش دگر به خرمن جانم چه می‌زنی / ای برق فتنه یک نگه گرم کن مرا

تا رفتی از کنار من ای شاه ملک دل / صف بسته است لشکر غم پیش و پس مرا