شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 12185

یک

دو

سه

چهار

عبادت به جز خدمت خلق نیست / به تسبیح و سجاده و دلق نیست

جهان را چنین است رسم و نهاد / برآرد ز خاک و دهدشان به باد

خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد / بگذر ز عهد سست و سخن‌های سخت خویش

هرکس که شود به مال دنیا فیروز / در چشم کسان بزرگ باشد شب و روز

در این دوران به دلیل بی‌اعتقادی برخی از ایلخانان مغول و بی‌تعصبی برخی دیگر نسبت به مذاهب رایج، فرصتی پدید آمد تا صاحبان مذاهب مختلف عقاید خود را ابراز کنند.

قلمرو بالندگی زبان و فرهنگ فارسی عرصه وسیعی یافت به‌طوری‌که از شبه قاره هند تا آسیای صغیر، بسیاری به این زبان سخن می‌گفتند.

از بین رفتن دربارهای ادب‌‌دوست ایرانی‌تبار، از رونق افتادن غزل‌سرایی را در پی داشت و زبان شعر جز در سروده‌های شاعران شاخص، مانند خواجو و حافظ، به سستی گرایید.

عراق عجم و مهم‌تر از آن شهر شیراز همچنان در حکم مرکز ادبی این عصر به شمار می‌رفت.