شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 25319

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن/ من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی/ خود نبود عشق تو را چاره ز بی‌‌خویشتنی

مقدار یار هم‌‌نفس چون من نداند هیچ کس/ ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را

گر جان عاشق دم زند، آتش در این عالم زند/ وین عالم بی‌‌اصل را چون ذره‌‌ها بر هم زند

ز صورت پرستیدنت می‌هراسم U--U--U--U-

خواست پریدن چمن از چابکی -U--UU--UU-

ز باغت به‌جز بوی رنگی نبینم U--U--U--U--

گفتم خدایا رحمتی کآرام گیرد ساعتی --U---U---U---U-

دل ز اندیشه‌ی او پاک بشوی $\leftarrow$ $-U/--UU/--U-$

سیه زلف آن سرو سیمین من $\leftarrow$  $-U/--U/--U/--U$

عدل چه افتاد که منسوخ شد $\leftarrow$ $-U-/-UU-/-UU-$

ای بخارا شاد باش و دیر زی $\leftarrow$ $-U-/U-U-/--U-$

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را / یا وقت بیداری غلط بوده است مرغ بام را

سعدی علم شد در جهان صوفی و عامی گو بدان / ما بت‌پرستی می‌کنیم آن‌گه چنین اصنام را

گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می‌دهی / جز سر نمی‌دانم نهادن عذر این اقدام را

دلبندم آن پیمان‌گسل منظور چشم آرام دل / نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را