شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16771

خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را / سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را ( جناس همسان ) 

هر چه گویی آخری دارد به غیر حرف عشق / کاین همه گفتند و آخر نیست این افسانه را ( مجاز ) 

می ز رطل عشق خوردن کار هر بی ظرف نیست / وحشی ای باید که بر لب گیرد این پیمانه را ( حس آمیزی)

خواه آتش گوی و خواهی قرب معنی واحد است / قرب شمع است آن که خاکستر کند پروانه را ( استعاره) 

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم / نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

سعدی جفا نبرده چه دانی تو قدر یار؟ / تحصیل کام دل به تکاپوی خوشترست

از بهر طلب‌کردن آن یار جفاجوی / دل‌سوخته پوینده شب و روز دوانم

ز یاران بی‌وفایی بد جفاییست / خوشا یاران که ایشان را جفا نیست

رو رو جانا همی غلط پنداری / گندم نتوان درود چون جو کاری

تو آن گندم‌نمای جوفروشی / که در گندم جو پوسیده پوشی

همه گندم‌نمای جودارند / همه گل‌صورتند و پرخارند

به بازار گندم‌فروشان گرای / که این جوفروش است و گندم‌نمای

سعدیا حبّ وطن گرچه حدیثی است صحیح / نتوان مرد به سختی که من این‌جا زادم

بود حبّ وطن ز ایمان وطن جان را بود جانان / وطن را گر شناسد جان به قربان وطن گردد

هم‌چنین حبّ‌الوطن باشد درست / تو وطن بشناس ای خواجه نخست

 گرچه یونان وطن بس حکما بوده‌است / نیست آگاه ز حکمت همه یونانی