شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19564

هرگه که یادم آید از آن سید شهید               عیشم شود منغّص و عمرم شود هبا

در آرزوی آب، چون اویی بداد جان               لعنت بر این جهان به نفرین بی‌وفا

رمز قرآن از حسین آموختم               ز آتش او شعله‌ها اندوختم

تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز               تازه از تکبیر او ایمان هنوز

کرد این خیال وهم غلط کار، کآن غبار     /     تا دامن جلال جهتان آفرین رسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال/ او در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال

جهان پردرد می‌بینم دوا کو         /  دلِ خوبان عالم را وفا کو

سراسر جمله عالم پر شهید است    /   شهیدی چون حسین کربلا کو

چون سکندر شاه شد صاحبقران و خواجه خضر / کز حیات شاهش ایزد داد عمر جاودان

خواست ایزد شاه را آگه کند از کید خصم / ورنه هرگز این قضا نازل نگشتی ز آسمان

گرچه پیر است آسمان لیک این قدر مبهوت نیست / کز خدایش شرم ناید وز شهنشاه جوان

مدح شاه و خواجه می‌خواندم به آواز بلند / با بیانی نقض کش بود از فصاحت ترجمان

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید                                                             گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش                                                             دور خوبی گذران است نصیحت بشنو

گر روی پاک و مجرّد چو مسیحا به فلک                                                              از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

چشم بد دور ز خال تو که در عرصة حسن                                                        بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو