شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20166

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده به عشق / ثبت است بر جریده عالم دوام ما

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید / از یار سخن آشنا شنید

نداند گر کسی راه گلستان را در این موسم / به گلشن از صدای خنده گل می‌توان آمد

با من به سلام خشک، ای دوست! زبان تر کن / تا از مژه هر ساعت لعل ترت افشانم

تو آن ذاتی که کردندت سجده / تویی از آفرینش عین زبده

همه سجده به ما کرده ملایک / که ادم زبدۀ کل ممالک

نبات عالم و حیوان و گوهر / سراسر ادمی را شد مسخّر

فنون هنر فکرتت را مسلّم / جهان سخن خامه ات را مسخّر

عاشق صادق از ملامت دوست/گر برنجد به دوست مَشمارش

وز سخن گفتنش چنان مستم/که ندانم جواب گفتارش

دوش آن غم دل که می‌نهفتم/باد سحرش ببرد سرپوش

میان خلق ندیدی چون دویدمت از پی/ زهی خجالت مردم چرا به سر ندویدم

قلم به طالع میمون و بخت بد رفته است اگر تو خشمگنی ای پسر و گر خشنود (ربط)

کُشَد تیر پیکار و تیغ ستم به یک بار و بوی دهن دم به دم (ربط)

ای نور چشم مستان در عین انتظارم    چنگی حزین و جامی بنواز یا بگردان (ربط)

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق   ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست (عطف)