شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 2688

تافته اندر دلم پرتو مهر رخت/ میکنم از آب چشم خانه دل را خراب

لبتشنه چند باشی، در ساحل تمنا؟/ انداز خویشتن را در بحر بینهایات

دلم که در سر زلف تو شد، توان گَهگَه/ ز آفتاب رخت سایه ای بر آن انداخت

عراقی بار دیگر توبه بشکست / ز جام عشق شد شیدا و سرمست

چو سهراب را دید گرد آفرید / که برسان آتش همی بردمید

سرمست می عشق تو در جنت و دوزخ / از نار و نعیم ایمن و فارغ ز عذاب است

رخسارش آتش و دل بیچارگان سپند / لعل لبش می و جگر خستگان کباب

شوریده‌ای است زلف تو کز بند جسته است / خطّ تو آن نبات که از قند رسته است

در آتش و آب اند گروهی ز تو چون شمع / تا چند جفا بر تن بگداخته‌ای چند

آفتاب علم، چون تابان شود / مشکل عالم برت آسان شود

ایام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد / ساقی به دور باده گلگون شتاب کن

این بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه / چون دیده بگردیدم و چون اشک دویدم