شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 9710

بلبلی بیدل نوایی می‌زند

به نازی که لیلی به محمل نشیند

قلندر زلف لیلی بند و کار از عقل مجنون کن

که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ما را همه شب نمی‌برد خواب/ ای تشنۀ روزگار دریاب

به نام خداوند جان‌آفرین/ حکیم سخن در زبان آفرین

به دل گفتم ز چشمانش بپرهیز/ که هشیاران نیاویزند با مست

ای نفس خرّم باد صبا/ از برِ یار آمده‌ای مرحبا

ولیکن ماه دارد قصد بالا / فروشد آفتاب از کوه بابل

وَلیکن ماه دارد قصدِ بالا / فُروشد آفتابَز کوهِ بابِل

اگر باران به کوهستان نبارد / به سالی دجله گردد خشک‌رودی

اگر باران بِ کوهستان نَبارد / بِ سالی دِجلِ گردَد خشک‌رودی

اِی نفس خرّم باد صبا / از بر یار آمده‌ای، مرحبا

ای نَفَسِ خُررَمِ بادِ صَبا / از بَرِ یار آمدِ ‌ای، مَرحَبا

روی مَپوشان که بهشتی بود / هر که ببیند چو تو حور ای صنم

روی مَپوشان کِ بِهشتی بُوَد / هر کِ بِبیند چُ تُ حو رِی صَنم