شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه

در کدام عبارت کنایه وجود ندارد؟

عاقل چو خلاف اندر میان آید، بجهد و چون صلح ببیند لنگر بنهد.

ای پای به گل فرو شده، ای خستۀ تیر بلا، همه ما را خوانید؛ گرد درِ ما گردید.

مسکین برهنه به سرما همی‌رفت. سگان در قفای وی افتادند.

سخن او بر سر زبانها افتاد.

در کدام بیت کنایه به‌کار نرفته است؟

تا سر زلف پریشان تو در جمع آمد / هیچ مجموع ندیدم که پریشان تو نیست

ز بس که گرم تماشای گلرخان گشتم / نیافتم که کجا شد دل من آب کجا؟

جستن مراد خود ز خسیسان دل سیاه / سوزن ز کاهدان شب تاریک جستن است

دل چنین گر بر در و دیوار خود را می‌زند / خانه‌ام را زود چون مجمر مشبک می‌کند

در همه‌ی ابیات کنایه و تشبیه وجود دارد، به جز:

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است / عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن / سخن چه فایده گفتن چو پند می‌ننیوشم

فغان که ساغر زرین بی‌نیازی را / گرسنه چشمی ما کاسه گدایی کرد

افتاده را به چشم حقارت مبین که خاک / گر سرکشد، غبار دل آسمان شود

مفهوم کنایی همه‌ی ابیات به‌جز بیت ......... در مقابل آن درست نوشته شده است.

ای ســیّــد بــارگــاه کــونـیـن نـسّـابـه‌ی شـهر قاب قوسین

(نسابه‌ی شهر قاب قوسین: کنایه از پیامبر (ص))

گـفـته در گوش جانش حاجب باز کای شهنشه سر از گلیم برآر

(سر از گلیم برآوردن: کنایه از ترک گوشه‌گیری کردن)

هـمـه جـنـگ را گـرد کردن عنان ز بـالا بـه دشمن نمودن نشان

(عنان گرد کردن: کنایه از منصرف شدن از حمله)

طایر همتش از باد که در سر دارد دانه‌ی‌ سنبله با کاه برابر گیرد

(باد در سر داشتن: کنایه از غرور داشتن)

آرایه‌های کدام بیت کامل و درست مشخص نشده است؟

به شهرم یکی مهربان دوست بود / تو گفتی که با من به یک پوست بود (مجاز، کنایه)

او ز تو آهن همی خاید ز خشم / او همی جوید تو را با بیست چشم (جناس، کنایه)

بنده‌ای کاو پیر شد شادش کنند / پس خطش بدهند و آزادش کنند (مجاز، واجآرایی)

چه دور باشد ارت ذره‌ای نباشد مهر / که ماه چارده دایم ز مهر باشد دور (جناس همسان، واجآرایی)

شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15800