شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17314

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده اما شعله نارنجی خورشید، نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزار بار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

شب به حیاط می‌خزد. همه‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

چندین به پریشانی آن طره چه نازی / در زلف تو از زلف تو آشفته‌تری هست

سنبل خواب پريشان رويد از بالين مرا /  زلف از باده پريشان‌شده را مي‌ماند

سنبل خواب پريشان رويد از بالين مرا / شب که در مدّ نظر زلف پريشان تو نيست

سرنوشت من مجنون ز پريشان‌حالي / زلف از باده پريشان‌شده را مي‌ماند

مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت / خرابم می‌کند هر دم فریب چشم جادویت

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم / که جان را نسخه ای باشد ز لوح خال هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی / صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی / نیاید هیچ در چشمش به‌جز خاک سر کویت