شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 16625

ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارند / ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند می‌خوانند

عمری است تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم / دست شفاعت هر زمان در نیک‌نامی می‌زنم

چون سپندم آرزو حسرت کمین آتش است / تا به دوش ناله بندم محمل آرام را

ای ملک‌العرش مرادش بده / و از خطر چشم بدش ‌دار گوش

به سیمرغ مانم ز روی حقیقت / که از هیچ مخلوق همدم ندارم

اگر دانی چو مرغان در هوای دامگه داری / ز دام خود به صحرا افکنی، اول دل ما را

چرا بر خاک این منزل نگریم تا بگیرد گل / ولیکن با تو آهن‌دل دمم گیرا نمی‌باشد

دلی کز عشق گردد گرم افسردن نمی‌داند / چراغی را که این آتش بود مردم نمی‌داند

بگذری در کوی یارم تا کنی حالی دلم را / همچنان کز من شنیدی پیش آن دلبر روایت (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن)

عزیزی که هر کز درش سر بتافت / به هر در که شد هیچ عزت نیافت (فعولن فعولن فعولن فعولن)

نمی‌دانم رطب را چاشنی چیست / همی‌بینم که خرما بر نخیل است (مفاعیلن مفاعیلن فعولن)

جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم / صانع خدایی کاین وجود آورد بیرون از عدم (مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن)

هرکه از درگاه عزّت یافت توقیع قبول / پیش درگاهش کمر بندد به خدمت روزگار

لشکری را گه به کام گرگ مردم‌خوار خواهد / کشوری را گه به دست مرد مردم‌دار دارد

تا که باشد ضدّ عزّت ذلّت اندر روزگار / دوستانت در جهان باشند غرق عزّ و ناز

روز کوشیدن زمین از دست او گردد تهی / روز بخشیدن زمان از دست او خواهد فرار

گر چه مه در عالم‌آرایی ز گیتی بر سر آمد / کی تواند شد مقابل با رخت از ناتمامی

دو رویی با چنان رویی پلیدی در چنان جویی / چه کنجد پیش صدّیقان نفاقی کارفرمایی

جهانا چه بد مهر و بد خو جهانی / چو آشفته بازار بازارگانی

بت‌پرستان صورتش را سجده می‌آرند و شاید / گر کند خواجو به معنی آن جماعت را امامی