شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 15629

پیشِ هستِ او بباید نیست بود / چیست هستی پیش او کور و کبود

این عین مکان همان مکان است که بود / وین عین زمان همان زمان است که بود

در سلسله‌ات هر آن که پابست شود / گر فانی و گر نیست بود، هست شود

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است / در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

می‌باش فقیه طاعت‌اندوز / امّا نه فقیه حیلت‌آموز

جایی که بزرگ بایدت بود / فرزندی من ندارت سود

دانش طلب و بزرگی آموز / تا به نگرند روزت از روز

نظم ارچه به مرتبت بلند است / آن علم طلب که سودمند است

گلیم خویشتن را هر کس از آب / تواند برکشید ای دوست مشتاب

گفت آن گلیم خویش به‌درمی‌برد ز آب / وین جهد می‌کند که بگیرد غریق را

حافظ نه حدّ ماست چنین لاف‌ها زدن / پای از گلیم خویش چرا بیشتر کنیم؟

دونان چو گلیم خویش بیرون بردند / گویند چه غم گر همه عالم مردند

گفتم بزنم بر آتش آبی                                            وین آتش دل نه جای آب است

هر که در آتش عشقش نبود طاقت سوز           گو به نزدیک مرو کآفت پروانه پر است

بر راه باد، عود در آتش نهاده‌اند                  یا خود در آن زمین که تویی خاک عنبر است

حلقه گرد من زنید ای پیکران آب و گل           آتشی در سینه دارم از نیاکان شما