شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28513

ساقیا برخیز و در ده جام را / خاک بر سر کن غم ایام را

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است / به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی / خوش باش زان که نبود این هر دو را زوالی

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند / نیاز نیم‌شبی دفع صد بلا بکند

آن‌که بر نسترن از غالیه خالی دارد / الحق آراسته خُلقی و جمالی دارد 

خطّ عذار یار که بگرفت ماه از او / خوش حلقه‌ای است لیک به در نیست راه از او

 وه که گر من باز بینم روی یار خویش را / تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را

 کمان سخت که داد آن لطیف بازو را / که تیر غمزه تمام است صید آهو را

من پرده بر سرایر عشق تو می‌کشم                     لیکن تو هتک پرده اسرار می‌کنی

دین می‌خری به عشوه و دل می‌بری ز دست         آری تو زین معامله بسیار می‌کنی

می‌آیی و دمی دو سه در کار می‌کنی                   ما را به دام خویش گرفتار می‌کنی

دارم دلی خراب به غایت ضعیف و تو                هر چه غم است بر دل من بار می‌کنی