شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23345

به وقت نومیدی امیدوار باش و نومیدی را در امید بسته دان و امید را در نومیدی

متعلّقان دیوان را فرمود که مرسوم فلان را چندان که هست مضاعف کنید.

او را گفت: از آن بوستان که بودی ما را چه تحفه کرامت کردی؟

از هر گوشه‌‌ای توشه‌‌ای می‌‌جستم، دل را مکانی طلب می‌‌کردم و منزل 

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق/ ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

عشقبازی را تحمل باید، ای دل پای دار/ گر ملالی بود، بود و گر خطایی رفت، رفت

اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند/ عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد

گفتم اسرار غمت، هر چه بود گو می‌باش/ صبر از این بیش ندارم، چه کنم تا کی و چند؟

چو آدمی به یکی مار شد برون ز بهشت / میان کژدم و ماران تو را امان ز کجا؟

رفت دی ‌رو ترش، کشته شد آن عیش کش/ عمر تو بادا دراز ای سمن تیزپا

که جان خود چه باشد برِ عاشقان؟ / جهان خود چه باشد برِ اولیا

سر مکش اندر گلیم و رو مپوش / که جهان جسمی است سرگردان، تو هوش

حاجت موری و اندیشه کمتر حیوانی / بر تو پوشیده نماند که سمیعی و بصیری (علم خداوند)

نیازمندی من در قلم نمی‌گنجد / قیاس کردم و ز اندیشه‌ها وراست هنوز (عشق غیرقابل وصف)

هنوز بوی محبت ز خاکم آید اگر / جدا شود به لحد بند بندم از ترکیب (فدا کردن جان در راه عشق)

صید بیابان عشق گر بچشد تیر او / سر نتواند کشید پای ز زنجیر او (رهایی‌ناپذیری از عشق)

کاربرد تاریخی فعل

بلندی جملات

تأکید بر اعتدال

استفاده از تضاد