شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12762

چون ندید اندر دو عالم محرمی/ آفتاب روی تو پنهان بماند

هم‌چون بلال بر لب کوثر نشسته است/ خال لب تو گر چه سیاهی است بت‌پرست

آن‌که هم چون لاله از مهرش دل پرخون بسوخت/ سایه پرورد سهی سرو خرامان تو باد

درویش که هم‌چون سگش از پیش برانند/ او را به سراپردۀ سلطان که رساند

در آتش و آب اند گروهی ز تو چون شمع / تا چند جفا بر تن بگداخته‌ای چند

آفتاب علم، چون تابان شود / مشکل عالم برت آسان شود

ایام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد / ساقی به دور باده گلگون شتاب کن

این بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه / چون دیده بگردیدم و چون اشک دویدم

مَه چه باشد که به روی تو برابر کنمش                    یا ز رخسار تو گویم که به جایی ماند

نگویمت به تو می‌ماند از عزیزی عمر                که عمر اگر چه عزیز است هم نمی‌ماند

خواهم سر خود گوی‌صفت باخت ولیکن                 شرط است بدین سر که به چوگان تو باشد

تیر مژگان تو از جوشن جان می‌گذرد                   بر دل من مزن ای جان که تویی در دل من