شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18790

هر بهشتی که در جهان خداست / دوزخی کرده‌اند بر گذرش 

بلبل اندر قفس نمی‌ماند / سال‌ها جز به علّت هنرش

رطب از شاهدی و شیرینی / سنگ‌ها می‌زنند بر شجرش

وز لطافت که هست در طاووس / کودکان می‌كَنند بال و پرش

ساقی قدح زان می دوشینه به من داد                            باشد که مرا یک نفس از خود برهاند

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش                           آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

رفتی و بازنمی‌آیی و من بی تو به جان                            جان من این همه بی‌رحم چرایی، بازآ

از آستان پیر مغان سر چرا کشیم                                   دولت در آن سرا و گشایش در آن در است

اینم قبول بس که بمیرم برآستان / تا نسبتم کنند که خدمتگزار اوست

ز مشتی خاک ما را آفریدی / چگونه شکر این نعمت گزاریم

دیده بینای مطلق در میان خلق و حق / از همه خلقش گزید و بر همه فرمان‌گزار

 سزای خدمت شایسته است لطف، چه منّت / ز خدمتم خجل و حقگزار خدمت خویشم

 یک مرغ گرفتار در این گلشن ویران           تنها به قفس ماند و هزاران همه رفتند (استعاره)

 بهای یوسف کنعان اگر نمی‌دانی               عزیز من برو از دیده زلیخا پرس (تشخیص)

 در چمن نرگس سرمست خراب افتادست            ز آنکه اندر قدح لاله مدام است امروز (تشبیه)

 مدام آن نرگس سرمست را در خواب می‌بینم      عجب مستی است کش پیوسته در محراب می‌بینم (جناس)