شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16265

او رفت و نماند در دلم تیمارش / آری برود گل و بماند خارش

تکاور دست برد از باد می برد/زمین را دور چرخ از یاد می برد

گر پردۀ هستیت بسوزی به ریاضت / بیرون شوی زین ورطه که این خلق در آن است

همگان وقت بلاها بستایند خدا را / تو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم

ز شرم بیدلی خود گداختم «بیدل»/ دلی ندارم و سودایی وصال تواَم

تا که سرو از شرم قدّت قد خود پنهان کند/ تا زبان اندر کشد سوسن که تو سوسن تری

خشک گردید و نشد طفلی از او شیرین کام/ خجلت از نخل دل بی‌ثمر خود داریم

سرو اگر جلوه کند با تن عریان به چمن/ شرمی از جلوهٔ آن سرو قبا پوشش باد

 بیت «به شهر تو شیر و نهنگ و پلنگ / سوار اندر آیند هر سه به جنگ» پرسش انکاری دارد.

در بیت «همه تیغ و ساعد ز خون بود لعل / خروشان دل خاک در زیر نعل»، واژه‌ی «لعل» به مناسبت «رنگ» آن به کار گرفته شده است.

بیت «بدو گفت خندان که نام تو چیست؟ / تن بی‌سرت را که خواهد گریست؟» تمسخر و تهدید دارد.

در بیت «یکی تیر الماس‌پیکان چو آب / نهاده بر او چار پرّ عقاب»، واژه‌ی «آب» به مناسبت زلالی آن به کار رفته است.