شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 11264

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید/ که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است/ به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

قلم را آن زبان نبود که سرّ عشق گوید باز/ ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

او می‌رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

دل ز تنهایی به جان آمد، خدا را همدمی:-U-/--U-/--U-/--U-

ای که دستت می‌رسد کاری بکن:-U-/--U-/--U-/--U-

هر که از اول تصور می‌کند فرجام را:-U-/--U-/--U-/--U-

به هم کردند و عشقش نام کردند:U/---U/---U--

همین است پیغام گل‌های رعنا

همه کس را تن و اندام و جمال است و جوانی

روی نیاورد به من یار که معیوب بدم

رها کن که نامم به ننگی برآید

اگر او دیده‌ای دادت که دیدارش بدو بینی / طلب کن دیده‌ای دیگر که دیداری دگر دارد

غمش دریای بی‌پایان و ما را دستگیری نه / گذشت آب از سرت سلمان چه پایی دست و پایی زن

در این ظلمت‌سرا تا کی به بوی دوست بنشینم / گهی انگشت بر دندان گهی سر بر سر زانو

هر تمنّایی که در دل داشتم صورت نبست / وصل آن مه گر میّسر نیست ما را دور نیست

عاشقان را گرچه در باطن جهانی دیگرست / عشق آن دلدار ما را ذوق و جانی دیگرست

تا که دانش گم کند مر راه را / تا که عاقل بشکند فرهنگ را

من از این‌جا به ملامت نروم / که من این‌جا به امیدی گروم

چه ذوق از ذکر پیدا آید آن را / که پنهان شوق مذکوری ندارد