شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 12067

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه / سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

گویند عالمان که نکردی تو سجده‌ای / نزدیک اهل معرفت این خود فسانه بود

فصل گل ‌گر اشک گلگونت ز سر خواهد گذشت / گل به سر خواهی زدن از گلبن بستان عشق

روز محشر که سر از خاک لحد بردارند / هر کسی روی به سویی کند و من سویت

همیشه تا که همی بشکفد ز باد صبا/ به باغ در سمن تازه و بنفشۀ تر

تا نگار من ز سنبل بر سمن پرچین نهاد/ داغ حسرت بر دل صورتگران چین نهاد

گر چند سال عارض من چون بنفشه بود/ ور چند گاه عارض او بود چون سمن

طراوت رخت آب سمن تمام ببرد/ رخت ز گل نم و از آفتاب آب ببرد