شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 11556

خمیده پشت از آن گشتند پیران جهان‌دیده / که اندر خاک می‌جویند ایّام جوانی را

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید / که کند شکوه ز هجران لب شیرینی

ابر را دیدیم چون ما چشم گریانی نداشت/ برق هم کم‌مایه بود از شعله سامانی نداشت

ابر اگر عاشق نشد چون من چرا گرید همی / باد اگر شیدا نشد چون من چرا شد بیقرار

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد / دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت؟

مرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود / نبود دندان لا بل چراغ تابان بود

سعدیا گر قدمت راه به پایان نرساند / باری اندر طلبش عمر به پایان برسانی

سر آن داری کامروز مرا شاد کنی؟ / دل مسکین مرا از غمت آزاد کنی؟

من از نهایت شب حرف می‌زنم / من از نهایت تاریکی / من از نهایت شب حرف می‌زنم / اگر به خانة من آمدی / برای من ای مهربان / چراغ بیاور (گرایش به سمبل و نماد)

مثل درخت در شب باران، به اعتراف / با من بگو، بگوی صمیمانه، هیچگاه / تنهایی برهنه و انبوه خویش را / یک نیم‌شب، صریح، سرودی به گوش باد؟ (کاربرد طبیعی آرایه‌های بیانی)

و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد / و باران تندی گرفت / و سردم شد، آن وقت در پشت یک سنگ، / اجاق شقایق مرا گرم کرد (نو بودن تشبیه و استعاره)

خانه‌ام آتش گرفته است، آتشی بی‌رحم / هم‌چنان می‌سوزد این آتش، / نقشهایی را که من بستم به خون دل / بر سر و چشم در و دیوار، / در شب رسوای بی‌ساحل (بهره‌گیری از قالب سپید)