شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 23575

هر که به تأدیب دنیا راه صواب نگیرد به تعذیب عقبی گرفتار آید.

هر که را زر در ترازوست زور در بازوست.

سنگ سراچه دل را به آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم.

هر که با بزرگان ستیزد خون خود ریزد.

مرقّعه زینت اولیای خدای است، عوام بدان عزیز گردند و خواص اندر آن ذلیل.

چون کسی با طریقت آشنا بود، ورا قبا چون عبا بود.

شیطان با مخلصان بر نمی‌آید و سلطان با مفلسان.

درویش ضعیف‌حال را در تنگی مپرس که چونی مگر به شرط آن‌که مرهمی بر ریشش نهی و معلومی در پیشش.

پ ـ ث ـ الف

ت ـ الف ـ ث

ج ـ ب ـ پ

ث ـ ج ـ ت

دانست که تعجیل کرده‌ست و جانب تملک و تماسک را بی‌رعایت گذاشته.

الهی پایی ده که با آن کوی مهر تو پوییم و زبانی ده که با آن شکر آلای تو گوییم.

آن را ضایع و بی‌ثمرت نگرداند، و اهمال جانب و توهین منزلت ایشان جایز نشمرد.

الهی قبله عارفان خورشید روی تو است و محراب جان‌ها طاق ابروی تو است.