شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16210

سعدی که داد وصف همه نیکوان بداد / عاجز بماند در تو زبان فصاحتش

امید لذت و عیش از مدار چرخ مدار / که در دیار کرم نیست ز آدمی دیّار

هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند / گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست / عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

ز قفای من و تو گرد جهان را بسیار/ دی و اسفند مه و بهمن و آذر گردد

سوختم در محنت و درد و خطر/ در میان آتشم آورده ای

گم شد از من گم شدم از یاد او/ ماند بر جا قصۀ بیداد او

هرچه کردم لابه و افغان و داد/ گوش بست و چشم را بر هم نهاد

چه سست مهر طبیبی که درد خواجو را / دوا تواند و زان ناتوان نیندیشد

هر که خاطر به کسی داد چه بیمش ز خطر / کان (که آن) که رفت از پی خاطر ز خطر نندیشد

دامن گردون پر از خون جگر بینم به صبح / بسکه در مهر تو اشک از چشم اختر می‌چکد

ساربان خیمه برون می‌زد و اینم عجب است / که قیامت نشد آن روز که محمل می‌شد

تلطّف

سفاهت

عربده

تراوش