شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 3309

پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را / الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را

آرزو می‌کندم شمع صفت پیش وجودت / که سراپای بسوزند من بی سر و پا را

سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان / چون تأمّل کند این صورت انگشت‌نما را

همه را دیده به رویت نگران است ولیکن / خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند/ چو علی گرفته باشد سر چشمۀ بقا را

ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش است/ دائم گرفته چون دل من روی ماهش است

چو بلبل نغمه‌خوانم تا تو چون گل پاک‌دامانی/ حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد/ سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

دلم از پرتو خورشید رخت قندیلی است/ کز سر زلف تو آویخته با سلسله‌ها

می‌روم کوه‌های غم بر دل/ از درت می‌برم گرانی‌ها

چون صف دل‌ها شکستی زین مکن رخش جفا/ شرط نبود رفتن از پی لشکر مغلوب را

برکش ای صوفی ز سر این خرقۀ سالوس را/ جام می بستان و بشکن شیشۀ ناموس را

قد من گر چون کمان از عشق تو شد پس چرا / گرد آن دو نرگس بیمار چندان تیر چیست؟

جانم شکوفه‌وار شکافان شد از هوس / چون حجله شکوفه برانداخت نوبهار

غرق خونم چون گل و همچون بنفشه سوگوار / تا تو در گلزار حُسن خود بنفشه کاشتی

 چو گشاد تیر غمزه ز خم کمان ابرو / گذرد ز سنگ خارا سر ناوک خدنگش

یک گوهر معنی ز کان حکمت / در گوش چو فرخنده گوشوار است

با خويشتن بساز و ز کس مردمي مجوي / کان کاو فرشته بود، کنون اهرمن وش است

زدیم از بخت بد در نیل غم رَخت/ مبادا کس چو ما یا رب سیه ‌بخت

چون مار ارقم است جهان گاه آزمون / کاندر درون کشنده و بيرون مُنقّش است (ارقم: مار سیاه و سفید کشنده)