شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9852

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/ نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

مرد حلوایی نظر کردش به زر/ گفت ای جان پدر! حلوا مخور

سیل ملامت رسید، کوه غم از جا ببرد/ صبح قیامت دمید ، وین شب هجران نرفت

بخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید/ روی میمون تو دیدن در دولت بگشاید

نعیم خطّه شیراز و لعبتان بهشتی / ز هر دریچه نگه کن که حور بینی و عین را

به عهد ملک وی اندر نماند دست تطاول / مگر سواعد سیمین و بازوان سمین را

گرفته راه تماشا بدیع‌چهره‌بتانی / که در مشاهده عاجز کنند بتگر چین را

مگر شکوفه بخندید و بوی عطر برآمد / که ناله در چمن افتاد بلبلان حزین را

هر دم به روی زرد فرو ریزدم سرشک / چشمم نگر که می‌دهد از جام زر، شراب

ای سرو سیم‌ْ تن صبح است درفکن / در جام آبگون آن آتش مذاب

چو بر قمر ز شب عنبری نقاب انداخت / دل شکسته ما را در اضطراب انداخت

ای دل نگفتمت که سر از سنبلش مپیچ؟ / کافتی در آن کمند چو خواجو در اضطراب

مکارم تو به آفاق می‌برد شاعر / از او وظیفه و زاد سفر دریغ مدار                           

دید یکی عرصه به دامان کوه / عرضه‌ده مخزن پنهان کوه

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد / گُمان مَبَر که مَرا درد این جهان باشد

بهای وصل تو گر جان بود خریدارم / که جنس خوب مبصّر به هر چه دید، خرید