شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 391

نـِ  شین  َ  د: فعولن؛U--/بـِ  خا نَد؛فعولن؛U--

نشی ند؛فعول؛U-/بِ خا نَد،فعول؛U-

نـِ شی نَد؛فعولن؛U--/بـِ  خا نَد؛فعولن؛U--

نشی ند؛فعول؛U--/بخا نَد؛فعولن؛U--

-U---U---U---U--

-UU--UU--UU--UU-

-U--UU--UU-

--UU--UU--UU--UU

جان ریخته شد با تو، آمیخته شد با تو (۳)

در چشم تو، آفتاب گردون گم شد (۲)

عنقا شکار کس نشود دام بازچین (۳)

چون گل سرخ گریبان ز طرب بدرانید (۲)

بـِ دار اِی دوست دَس تَز مَن کِ طا قَت رَفت وَ پا یا بَم

بـِ دا رِی دوست دَست از مَن که طا قَت رَف تُ پا یا بَم

بـِ دا رِی دوست دَس تَز مَن کِ طا قَت رَفت وَ پا یا بَم

بـِ دا رِی دوست دَس تَز مَن کِ طا قَت رَف تُ پا یا بَم

بشکن دل بی‌نوای ما را ای عشق/ این ساز، شکسته‌اش خوش‌آهنگ‌تر است

نه حلال است که دیدار تو بیند هر کس/ که حرام است یر آن کش نظری ظاهر نیست

بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ/ بگفت آهن خورد ور خود بود سنگ

بترس از جهان‌دار یزدان پاک/ خرد را مکن با دل اندر مغاک (مغاک: گودال)