شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 13209

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا / به‌جز از خاک درش با که بود بازارم                      «دوش»

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش / زان شب که من از غم به دعا دست برآرم                          «امروز»

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ / از یمن دعای شب و ورد سحری بود                                  «شب»

ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه؟ / مست از خانه برون تاخته‌ای یعنی چه؟                                 «ناگهان»

من هیچ ندانم که مرا آن‌ که سرشت / از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

بگذر از اندوه و شادی وز دو عالم غم مدار / یا چو شادی دلنشان شو یا چو انده دلنشین

نه من بر آن گل عارض غزل‌سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

چون گذر کردیم از بالا و پست / هم ز پستی هم ز بالا ایمنیم

یا اختیار ماست ز گیتی، ولی چه سود / در دست ما چو نیست، کنون اختیار ما

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم / گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

نبود آگاه در گیتی زن و مرد / که شاهنشاه آن آتش چرا کرد

چو کاری برآید به لطف و خوشی / چه حاجت به تندی و گردن‌کشی

اگر کردی نگه بر پاره‌ی سنگ / ز فیض آرزوی تو گهر شد (پاره‌: تکّه)

آن کو تو را به سنگدلی کرد رهنمون / ای کاش پاش به سنگی برآمدی

معشوق خود را بنده‌ام در عالمش جوینده‌ام / هستم بر این تا زنده‌ام ای سنگدل، ای پاسبان

تو پاک باش و مدار از کس ای برادر باک / زنند جامه‌ی ناپاک گازران بر سنگ (گازر: رختشوی)