شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9643

نگزارد، موضع

مئونت، تأمّل

مئونت، نگزارد

تأمّل، موعظت

ای که گویی حق به قرآن وصف او ظاهر نگفت / وصف او هست آن‌چه هست اندر کتاب مستطاب (= شایسته)

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد / دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

بلیس‌وار ز آدم مبین تو آب و گلی / ببین که در پس گِل صدهزار گلزارم

تا کجا خود را شماری ماء و طین / از گل خود شعله طور آفرین

ز گیتی برآمد به هر جای غو / جهان را کهن شد سر از شاه نو

 رکاب است پای مرا جایگاه / یکی ترگ تیره سرم را کلاه

 همه بر سپرها نبشتند نام / بجوشید شمشیرها در نیام

 زبان شما را به سوگند سخت / ببندیم تا بازیابیم بخت

همه آنی همه حسنی همه لطفی همه ناز                 به چنان حسن و لطافت سزدت گر نازی

دلا گفتم غم خود خور که کار از دست شد بیرون      تو را غم خوردن است ای دل تو غمخواری چه می‌دانی

همه عزّی و جلالی همه علمی و یقینی                 همه نوری و سروری، همه جودی و جزایی

تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی             تو نمایندة‌ فضلی تو سزاوار ثنایی