شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - درس دوازدهم: رستم و اشکبوس | آزمون شماره 17854

سیل خون آلود اشکم بی خبر گیرد تو را / خون مردم، آخر ای بیدادگر، گیرد تو را

آن سر زلف سیه چیدی و از دامان خویش/ دست کوته ساختی مشتی پریشان حال را

دل از تمام علایق گسسته ام که مرا/ خیال ابروی او پیش چشم، پیوسته است

ز روزگار در این بستگی چه شِکوه کنم/ دری که بست قضا روزگار نگشاید

نگارینا ، شنیدستم که گاه محنت و راحت/ سه پیراهن سلب بوده ا‌ست یوسف را به عمر اندر

رسیدند خوبان به درگاه کاخ/ به دست اندرون هر یک از گل دو شاخ

زنی بود بر سان گردی سوار/ همیشه به جنگ اندرون نامدار

این راه خم اندر خمِ چون موی سیه را/ بی مرحمتِ‌ روشنی روی تو رفتیم 

چرا قبول کنم از کس آن که عاقبتش/ ز خلق سرزنشم باشد از خدای عتیب

 کشانی بدو گفت با تو سلیح/ نبینم همی جز فسوس و مزیح

نوعروس خوبرویی دلفریب/ عاشقان را کی بُود از تو شکیب

دست فرشته گشت غمی از حساب تو/ تا خود چه بود خواهد زین پس حسیب من