شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14508

پای قَدرت کبود کرد و سیاه / به لگد روی و تارک کیوان 

ز پا فتادگی من همین نتیجه بس است / که سایه بر سرم آن سرو نازنین دارد

یا ز دیده ستاره میبارم / یا به دیده ستاره میشمرم 

ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان / مضطربحال مگردان منِ سرگردان را 

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

کس چو حافظ نگشود از رخ اندیشه نقاب / تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست / سهی‌قدان سیه چشم ماه‌سیما را

دیده عقل مست تو، چرخه چرخ پست تو / گوش طرب به دست تو، بی تو به سر نمی‌شود

 اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند / درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

چو ماه روی تو در شام زلف می‌دیدم / شبم به روی تو روشن چو روز می‌گردید

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت / فتنه‌انگیز جهان غمزه جادوی تو بود

از درد فراقت ای به لب شکّر ناب / نی روز مرا قرار و نی در شب، خواب