شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 8060

در دل مجنون چه سوز بود ز لیلی / هست مرا ای نگار از تو همان سوز

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت / گو بگو از لب شکربارش

به چین زلف چو شامت نمی‌رسد دستم / نسیم زلف تو از مشک ناب می‌جویم

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را / که شاهی افکند بر صعوه (نوعی پرنده) بیچاره شاهین را

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

در باغ طبیعت نفشردیم قدم را / چیدیم و گذشتیم گل شادی و غم را

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا / دراز باد شبم با سحر چه کار مرا

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

ای خوبتر از لیلی بیم است که چون مجنون/ عشق تو بگرداند در کوه و بیابانم

تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتی / چو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان

فرهادوارم از لب شیرین گریز نیست/ ور کوه محنتم به مثل بیستون شود

باده چون خون سیاوش ده که کاووس بهار/ آتش اندر خیمۀ افراسیاب انداخته