شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - فصل یکم | آزمون شماره 19020

کار پاکان را قیاس از خود مگیر/ گرچه ماند در نبشتن (شیر) و (شیر)

گلاب است گویی به جویش (روان)/ همی شاد گردد ز بویش (روان)

نه عجب که (قلب) دشمن شکنی به روز هیجا/ تو که (قلب) دوستان را به مفارقت شکستی

زلف او (دام) است و خالش دانۀ آن دام و من/ بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در (دام) دوست

در بیت آرایۀ جناس همسان وجود دارد

قالب شعری نمی‌تواند مثنوی باشد

واژه آرایی در کلمۀ بهشت به چشم می‌خورد

آرایۀ تشبیه در بیت وجود دارد.

اخلاق مردان را به میزان سفر برکشند

هرکه را مشغول گردانند به طلب دنیا از آخرت، ذلیل و خوار گشت؛ یا در دنیا یا در آخرت.

نوشیروان عادل را در شکارگاهی صیدی کباب کردند.

یکی از حکما پسر را نهی کرد از بسیار خوردن.

وصف طبیعت

شعر واقعگرا و محسوس و عینی است.

در توصیف معشوق زمینی است

روح حماسی در شعر دیده میشود.

ریسمان قضا و رشته عقل/ پیش زنجیر عشق محکم نیست

از یم طبع تو خیزد گوهر عقل و خرد/ گوهر عقل و خرد نیکوتر است از دُرّ یم

عشق اینجا آتش است و عقل دود/ عشق آمد درگریزد عقل زود

عقل کز عشق گریزد چه تعجب باشد/ پیر عقل است بر عشق چو طفل مکتب